Caroline Serphos
en Johann van Coevorden
Sinds enige tijd ben ik bezig met een zoektocht naar familie van mijn moeder. Caroline Serphos mijn oma en Johann van Coevorden, mijn opa, zijn beiden in Duitsland geboren. Respectievelijk Neuenhaus en Emlicheim. Mijn opa is voor de oorlog overleden en ligt begraven op de joodse begraafplaats in Enschede. Ik heb nog niet veel informatie over mijn opa. Inmiddels weet ik wel dat hij uit een groot gezin kwam. Hij had veel broers- en zussen. Mijn oma heeft met haar drie kinderen in de Veenstraat gewoond. Wat ik inmiddels weet is dat mijn oma uiteindelijk in kamp Vught heeft gezeten. Dat wil ik nog gaan uitzoeken want daar heeft mijn moeder nooit over gesproken. Van daaruit is ze in Westerbork terecht gekomen en na drie dagen op transport gezet naar Sobibor (Polen.) In Sobibor is ze omgekomen, ze mocht maar 54 jaar worden.
Toen mijn moeder overleed ging er voor mij ook een deur dicht. Ik moet nu mijn informatie elders zoeken. Inmiddels ben ik bij het stadsarchief in Enschede geweest en heb daar veel kostbare informatie kunnen vinden. Ik moet e.e.a nog in kaart brengen. T.z.t zal ik alles op deze website plaatsen. Mijn verhaal is heel persoonlijk, ik heb er echter voor gekozen om het toch op mijn site te plaatsen. Mijn website is een goed middel om e.e.a duidelijk te krijgen. Het is voor mij zeer belangrijk en ik hoop dan ook dat mijn bezoekers mij misschien verder kunnen helpen.
Mijn moeder is er niet meer, maar ik wil toch graag alles weten. Ik kan het boek nog niet dicht doen. Na al die jaren voel ik haar nog om me heen en ik doe het voor mezelf, maar ook voor haar. Ik ben er trots op dat ik de naam 'Caroline' mag dragen, vernoemd naar mijn oma, die ik jammer genoeg nooit gekend heb.
Heeft u tips/suggesties, laat het mij dan even weten en vul het contactformulier even in.
Herinneringsentrum Kamp Westerbork
In herinneringscentrum Westerbork hebben ze ons doorverwezen naar het Rode Kruis in Den Haag. Inmiddels heb ik een reactie gekregen, die eigenlijk weinig nieuwe informatie heeft opgeleverd. Zover ze bij het Rode Kruis weten, is mijn oma alleen, zonder haar drie dochters, in Vught geweest. Het is wel een opluchting dat mijn moeder dat niet heeft moeten meemaken. We zijn inmiddels ook in Kamp Vught geweest. Helaas hebben ze daar alleen informatie over de mensen die in het kamp zijn overleden. Het bezoek heeft veel indruk op mij gemaakt, met name het monument voor al de omgekomen kinderen. Het heeft ook veel emoties losgemaakt. Mijn oma wilde niet meer onderduiken en heeft zich gemeld. Althans, dat is wat ik nu weet. Is het werkelijk allemaal zo gegaan? Ik weet van mijn moeder dat ze haar moeder heeft staan uitzwaaien bij de trein, niet wetend dat ze haar nooit zou weerzien. Ze was toen zelf nog maar twintig jaar. Dat moet vreselijk zijn geweest. Ik ben er eigenlijk vanuit gegaan dat ze dat in Enschede heeft gedaan. Was het toch vanuit Vught en heeft mijn moeder daar ook gezeten met haar twee zussen? Vragen, vragen en nog eens vragen.